توضيح و وجه ارتباط اين سوره با سوره قبل : خداوند سبحان در سوره تبّت مذمّت كرد دشمنان رسول را آن گاه توحيد را در سوره اخلاص ياد نمود ، سپس استعاذه و پناه بردن به خدا را در اين دو سوره ياد كرد و فرمود : [ سوره الفلق ( 113 ) : آيات 1 تا 5 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ( 1 ) مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ ( 2 ) وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ ( 3 ) وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ ( 4 ) وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ ( 5 ) ترجمه : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) بگو ( اى محمد ) پناه ميبرم به پروردگار صبح ( 2 ) از شرّ و زيان تمام مخلوق ( 3 ) و از شرّ و زيان سياهى شب آن گاه كه تمام عالم را فرا بگيرد ( 4 ) و از شرّ و زيان زنان جادوگر كه در گره‌ها ميدمند و افسون ميكنند ( 5 ) و از شر و زيان حسود آن گاه كه حسد بورزد . لغات : الفلق : اصلش شكاف بسيار وسيع است از قول ايشان فلق رأسه بالسيف ، شكافت سرش را بشمشير يفلقه ميشكافد فلقا شكافتنى ، و گفته مى